مسجد جامع تبریز

مسجد جامع تبریز که به مسجد جمعه نیز معروف است یکی از بناهای تاریخی شهر تبریز بشمار می آید. بازار تبریز، گرداگرد این مسجد شکل گرفته ‌است. مسجد جامع تبریز در انتهای بازار تبریز و ضلع جنوبی صحن مدرسۀ طالبیّه و بین مسجد حجت الاسلام و مسجد میرزا اسماعیل خاله اوغلی در خیابان شهید مطهری واقع شده و قدیمی‌ترین بخش آن شبستان وسیعی است از تاق و گنبدهایی برفراز ستون‌های هشت‌گوش آجری که زینت‌بخش آن گچ ‌بری‌های ظریف و هنرمندانهٔ دورهٔ روادیان(مقارن با سلجوقیان) می باشد.
در دورهٔ حکومت آق ‌قویونلویان در آذربایجان گنبدی رفیع مزین به انواع کاشیکاری‌های معرق به وسیلهٔ سلجوق‌شاه بیگم زن اوزون حسن در بخش شمالی آن احداث شده که هنوز هم پایه‌ها و گوشه‌هایی از کاشی‌کاری‌های آن باقیمانده است.
در زلزله سال ۱۱۹۳ هجری قمری که بسیاری از بناهای تبریز آسیب دید، این مسجد نیز از خرابی در مصون نماند. مسجد فعلی بعد از زلزله در اوایل حکومت قاجار و توسط حسینقلی‌خان دنبلی حاکم وقت بنا شده‌ و از آثار مهم دورهٔ قاجاریه می‌باشد. نام این مسجد جامع در کتاب های دوره مغولان به دفعات آمده و در کتاب روضات الجنان و جنات الجنان از آن با نام جامع کبیر یاد شده است.
مسجد جامع تبریز در تاریخ ۱۵ دی ۱۳۱۰ با شمارهٔ ثبت ۱۷۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.